TÜRK ANAYASA HUKUKU SİTESİ
|
TÜRK ANAYASA HUKUKU SİTESİ |
|
Kemal Gözler
Kemal Gözler, Türk Anayasa Hukuku, Bursa Ekin Kitabevi Yayınları, 2000, s.3-12'den alınmıştır
Sened-i İttifakın Metni İçin Bkz.:
Kağıt Kaynaklar: Suna Kili ve A. Şeref Gözübüyük, Türk Anayasa Metinleri, Ankara, Türkiye İş Bankası Yayınları, 1985, s.3-7; Server Tanilli, Anayasalar ve Siyasal Belgeler, İstanbul, Cem Yayınevi, 1976, s.3-8. E-Kaynak: http://www.tbmm.gov.tr/kultur_sanat/yayinlar/yayin001/001_00_004.pdf
English translation of the text of Sened-i Ittifak (Charter of Alliance of 1808 / Document of Agreement of 1808 / Deed of Agreement of 1808 / Bond of Alliance of 1808 / ) is not available. But for details of the seven clauses in the Sened-i Ittifak of 1808, see Stanford Shaw and Ezel K. Shaw, History of the Ottoman Empire, Cambridge, 1977, Vol. III, p. 2.
1807 yılında İstanbulda Kabakçı Mustafa nın yönetiminde Üçüncü Selime karşı bir ayaklanma oldu. Üçüncü Selim tahtan indirildi ve yerine Dördüncü Mustafa geçirildi. Üçüncü Selimi tekrar tahta oturtmak için Rusçuk âyanı Alemdar Mustafa Paşa İstanbula yürüdü. Bunun üzerine Üçüncü Selim öldürüldü. Alemdar Mustafa Paşa tahta İkinci Mahmutu geçirdi. Kendisi de Sadrazam oldu[1].
Alemdar Mustafa Paşa, devletin otoritesini İstanbulda tekrar kurdu. Ancak bu devirde, merkezî otorite taşrada tamamıyla etkisizdi. Rumeli ve Anadoluda âyanlar[2] âdeta bağımsız idareler kurmuşlar ve merkezin otoritesini tanımamaya başlamışlardı[3]. Alemdar Mustafa Paşa, merkezî otoriteyi taşrada hâkim kılmak için Rumeli ve Anadolu âyanlarını İstanbula davet etti. Âyanlar İstanbula kendi askerleriyle birlikte geldiler ve şehir dışında konakladılar[4].
Sadrazam Alemdar Mustafa Paşa başkanlığında bir tarafta âyanlar, diğer tarafta devletin ileri gelenleri arasında 29 Eylül 1808de[5] Kağıthanede meşveret-i amme denilen büyük bir toplantı yapıldı[6]. Toplantıda varılan kararlar Sened-i İttifak adı verilen bir belgede tespit edildi ve bu belge Sadrazam, Şeyhülislâm, Kaptanpaşa, Kadı Abdurrahman Paşa , Kadıaskerler, Sadrazam Kethüdası, Yeniçeriocağı, Defterdar ve Reis Efendiler, eski Rikab-ı Hümayun Kethüdası Mustafa Reşid Efendi, Bahriye Nazırı, Çavuşbaşı, Ruznamçe-i evvel, Başmuhasebeci Ahmet Efendi, Sipahiler Ağası, Beylikçi ve Amedçi Efendiler, Cebbarzade Süleyman Bey , Sirozlu İsmail Bey , Karaosmanoğlu Ömer Ağa ve Çirmen Mutasarrıfı [7] tarafından imzalanıp mühürlendi (7 Ekim 1808)[8] ve Padişaha sunuldu[9]. Daha sonra Padişah İkinci Mahmut Sened-i İttifakı onayladı[10].
Sened-i İttifak , senedi imzalayanların ağzından çıkmışcasına kaleme alındı[11]. Senette merkezî hükûmetin adamlarından bahsederken vükelâ-i devlet , âyanlardan bahsederken taşra memalik hanedanları , askerlerden bahsederken de ocaklar ifadeleri kullanılmaktadır.
Senet bir giriş, yedi şart ve bir zeylden oluşmaktadır[12].
Sened-i İttifakın giriş bölümünde Osmanlı devlet düzeninin bozulduğu, devlet otoritesinin sarsıldığı ve bu durumun taraflarca gözlemlenmesi üzerine, devletin kuvvetlenmesi (Devlet-i Aliyenin kuvvet-i kamilesi esbâbını istihsal) maksadıyla toplantılar yapıldığı ve sonunda bu ittifakın akdolunduğu bildirilmektedir[13].
Birinci şartta, senedi imzalayanlar, Padişahın devletin temeli olduğunu tanımakta ve ona karşı vüzera ve ulema ve rical ve gerek hanedanan ve gerek bilcümle ocaklar tarafından kavlen ve fiilen, sırren ve alenen bir gûna ihanet ve hilaf-ı emrü rıza tavru hareket zuhur ederse, badettahkik cesaret edenin tedip ve ibret kılınması için gayret edeceklerini taahhüt etmektedirler.
İkinci şartta, toplanan askerlerin (tertib olunan asakir ve neferatın) devlet askeri olarak tahrir olunması kabul edilmektedir. Senedi imzalayanlar, buna ocaklar tarafından itiraz ve muhalefet olunursa onların hep beraber tedip ve defu refine... gayret eyleyeceklerini taahhüt etmektedirler.
Üçüncü şartta senedi imzalayanlar gerek hazinenin (Beytülmal-i Müslimin) muhafazasına, gerek devlet gelirlerinin (varidatı Devlet-i Aliye) mahallerinden tahsil ve tediyesine ve telef ve hasarattan korunmasına riayet edeceklerini taahhüt etmektedirler.
Dördüncü şart ile, senedi imzalayanlar, sadrazamdan gelen her emri Padişahtan gelen bir emir olarak kabul edeceklerini ve ona karşı gelmeyeceklerini taahhüt etmektedirler. Ancak sadaret makamı da hilaf-ı kanun işlere girişirse, senedi imzalayanlar, bundan davacı olup bilittifak menine çalışacaklarına söz veriyorlardı. Bu dördüncü şartta ayrıca herkesin kendi göreviyle uğraşması, başkalarının görevine karışmaması (aharın memuriyetine tasaddi etmemesi) öngörülüyordu.
Beşinci şartta, senedi imzalayanlar, gerek âyan ve gerek vükelâ ve rical birbirlerinin zatına ve hanedanlarına kefil olmaları gerekliliğini ortaya koyduktan sonra, birçok taahhütte bulunmaktadırlar. Bir kere, Sened-i İttifak şartlarına aykırı bir hareketi kanıtlanmadıkça, âyanlardan birisine devlet veya devletin taşradaki görevlilerinden taarruz vukua gelir ise uzak yakın denilmeyip cümlesinin taarruzu def etmek için çalışacaklarını taahhüt etmektedirler. İkinci olarak, bir âyanın ölmesi durumunda, vükelânın ölen âyanın hanedanını koruyacağı öngörülmektedir. Üçüncü olarak, taşra memalik hanedanları da kendi yönetimleri altındaki âyanları ve ileri gelenleri koruyacaklarına söz vermektedirler (ol hanedanlar dahi zîri idarelerinde olan âyanlara ve vücuha zamin olalar). Dördüncü olarak, hanedanlar kendi hududundan hariç bir karış mahalle taarruz ve tasaddi etmemeyi taahhüt edip, edenleri ise cümleten davacı olup men eyleyeceklerini bildirmektedirler. Beşinci olarak, fukaraya zulm edenlerin tedip ve terbiyesine say olunacağı (çalışılacağı) öngörülmektedir.
Altıncı şarta göre, Başkentte asker ocaklarından ve saireden bir güna fitne ve fesad hadis olur ise, çağrı beklemeksizin cümle hanedanlar başkente gelmeyi ve ayaklananları bastırmayı taahhüt etmektedirler.
Yedinci şartta, senedi imzalayanlar, fukara ve reayanın himayet ve siyanetinin esas olduğunu hatırlattıktan sonra, hanedanların idareleri altında bulunan kazalarda fukara ve reayanın vergilendirilmesinde hadd-i itidale riayet hususuna dikkat edeceklerine söz vermektedirler. Keza, vükelâ ve memleket hanedanları zulmün kaldırılmasını (refi mezalim ve taaddi) aralarında kararlaştırmakta ve şayet şeriata aykırı şekilde zulüm eden olursa, onu hep beraber men etmeyi taahhüt etmektedirler.
Bundan sonra, bu yedi şartın hilafına hareket edilmemek üzere Allah adına yemin (kasem billah) ve onun Resulü üzerine söz verildiği (ahd birresul) ve bu durumun belgelendirilmesi için bu senedin kaleme alındığı belirtilmektedir.
Sened-i İttifak bir zeyl ile sona ermektedir. Burada, senedin devamlı olarak uygulanabilmesi (aleddevam düstûrül amel tutulması) için bundan sonra sadrazam ve şeyhülislâm olacakların makamlarına geçer geçmez bu senedi imzalamaları öngörülmektedir. Sened-i İttifak, içerdiği şartların devamlı icrasına bizzat Padişahın nezaret edeceğini öngörmektedir.
Sened-i İttifakın şartlarını yukarıda sırasıyla gördük. Sened-i İttifaktan bir kere Padişah ve sadrazam kısacası merkez birtakım avantajlar elde etmektedir. Diğer taraftan Sened-i İttifak âyanlara da birtakım güvenceler sağlamaktadır. Nihayet, Sened-i İttifakta birtakım genel kazanımlar da vardır. Bülent Tanör , Sened-i İttifakın getirdiklerini üç ayrı grupta sınıflandırmaktadır[14]:
a) Merkezin Kazanımları.- Padişahın ve devletin otoritesini herkesin kabul etmesi (şart 1); sadrazama itaat (şart 4); vergi toplanmasına ilişkin emirlere uyma (şart 3); asker ocaklarının Padişaha itaati (şart 1, 2, ve 6); âyanların kendi toprakları dışına müdahale etmemesi (şart 5)[15].
b) Âyanların Kazanımları.- Sadrazamın keyfi eylemlerinin önlenmesi (şart 4); suçsuz âyanlara haksızlık edilmemesi; hanedan haklarının babadan oğula geçmesinin kabul edilmesi; büyük âyanların idare alanlarının tanınması, büyük âyanların kendilerine bağlı küçük âyanlar üzerindeki egemenliklerinin tanınması (şart 5). Âyanların bu kazanımları fiilî feodal statülerine süreklilik ve hukukîlik kazandırmak demekti[16].
c) Genel Kazanımlar.- Genelde Türk anayasa hukuku literatüründe Sened-i İttifakın merkez ve âyanları ilgilendirdiği, halkı alâkadar etmediği ileri sürülmüşse de bu doğru değildir. Bu iddiayı ileri sürenler pek muhtemelen Sened-i İttifakın metinini okumamışlardır. Yukarıdaki özetlerden de görüldüğü gibi, Sened-i İttifakta fukara ve reaya ile ilgili şartlar da vardır. Sened fukara ve reayanın himayet ve siyanetinin esas aldığını (şart 7) açıkça ilân ediyordu. Sened-i İttifak, fukara ve reayanın korunmasını, fukara ve reayanın vergilendirilmesinde ölçülü (hadd-i itidale riayet) davranılmasını (şart 7); ve keza fukara ve reayaya zulm edilmemesini öngörüyordu (şart 5 ve 7). Görüldüğü gibi Sened-i İttifak yoksulları ve yönetilen halkı da koruyucu şartlar içermektedir. Fukara ve reayayı koruyucu özel şartların yanında, Sened-i İttifakta genel koruyucu şartlar da vardır. Sadrazamın kanuna aykırı işlere girişmemesi (şart 4); suç işlenmesi durumunda soruşturma yapılmadan ceza verilmemesi (şart 5) gibi.
Bülent Tanör ün gözlemlediği gibi[17], kazanımlar sadece merkez ve âyanları değil, geneli ve kamuyu, kısacası halkı da ilgilendirmektedir.
Sened-i İttifak, 7 Ekim 1808de imzalanmıştır. Sened-i İttifakın arkasındaki güç olan Alemdar Mustafa Paşa ise, 15 Kasım 1808de yeniçeriler tarafından çıkarılan olaylar neticesinde ölmüştür[18]. Böylece Sened-i İttifak etkisini büyük ölçüde yitirmiş, kendisinden bahsedilmez olmuştur. Keza Sened-i İttifakın zeylinde her yeni sadrazam tarafından senedin imzalanması öngörülmüştü. Oysa Sened-i İttifak, Alemdar Mustafa Paşanın yerine geçen sadrazamlar tarafından imzalanmamıştır[19].
Sened-i İttifak çok değişik değerlendirmelere konu olmuştur. Bu değerlendirmelerin bir özeti ve eleştirisi Bülent Tanör tarafından yapılmıştır[20]. Tanör, Sened-i İttifakı değerlendiren yazarları üç gruba ayırmaktadır[21]. Birinci grup yazara göre[22], Sened-i İttifak, âyanların merkeze zorla kabul ettirdikleri bir belgedir[23]. Diğer bir grup yazara göre ise[24], Sened-i İttifak, merkezin, yani sadrazam Alemdar Mustafa Paşanın âyanlara bir dayatmasıdır. Üçüncü bir grup yazar ise[25], bu iki görüş arasında uzlaştırıcı bir görüş ileri sürmektedir. Bu görüşe göre, Sened-i İttifak merkezin âyanlara tek yanlı olarak dayattığı bir belge değil, esas olarak merkez kaynaklı, ama âyanlarla bir anlaşmayı, uzlaşmayı simgeleyen bir metindir.
Bu üç yaklaşımı karşılıklı olarak inceleyen ve değerlendiren Bülent Tanör , üçüncü yaklaşımı daha doğru buluyor[26]. Zira, bir kere Meşveret-i Amme âyanlardan gelen bir istek sonucu toplanmamıştır. Âyanlar İstanbula sadrazam tarafından çağrılmıştır. Kaldı ki, âyanların hepsi de toplantıya gelmemiştir. Sened-i İttifakı imzalayanlar arasında 21 kişinin sadece 4ü âyandır[27]. Gerisi ulema ve vüzeradır. Keza Sened-i İttifakın içeriği incelendiğinde merkezin âyanlara oranla daha kazançlı çıktığı görülmektedir[28]. Ancak, yine Tanörün haklı olarak belirttiği gibi, Sened-i İttifak merkezin âyanlara bir dayatması olarak da görülemez. Zira böyle olsaydı bir senede gerek kalmaz, bu şartlar bir buyruk şeklinde açıklanırdı. O halde burada bir iki taraflılık vardır. Âyanlar bir taraf olarak görülmektedir[29].
Sened-i İttifakın değeri konusunda değişik görüşler vardır. Bu görüşler yine Bülent Tanör tarafından özetlenmiş ve açıklanmıştır.
Birinci görüşe göre, Sened-i İttifak Osmanlı anayasal gelişmeleri bakımından olumlu bir ilerlemedir. Sıddık Sami Onar a göre, Sened-i İttifak , hukuk devletine doğru atılmış ilk adımdır[30], Kubalıya göre, merkezî devletin mutlakiyetinin feodal bir sistemde sınırlandırılması ve dolayısıyla mutlak monarşiden meşrutî monarşiye geçişin ilk adımı[31], Aldıkaçtıya göre ise iktidarın müstebid karakterinin sınırlandırılması ve dolayısıyla demokrasi düzenine gidişin ilk çabasıdır[32]. Bu görüşte olanlar Sened-i İttifakın uygulanamamış olmasına üzülmektedirler. Onlara göre Sened-i İttifak uygulanabilseydi, zamanla mutlak monarşiden meşrutî monarşiye ve hatta âyanların temsil edildiği parlâmentolu bir monarşiye geçilebilirdi.
İkinci görüş taraftarları ise, Sened-i İttifakın demokratikleşme sürecinde olumlu bir adım olduğu fikrine karşı çıkmaktadırlar. Bülent Tanörün gözlemlediği gibi, bu yazarların ortak gerekçesi, Sened-i İttifakın itici gücü olarak kabul edilen âyanların, yani feodalitenin, çağ-dışı niteliğidir. Örneğin Doğan Avcıoğlu na göre, Sened-i İttifak, bir utanç belgesidir[33], eşkiyalığın meşrulaştırılmasıdır[34]. Server Tanilliye göre de, Sened-i İttifak, bir ileri atılım değil, aslında merkezî otoritenin zayıflamasıyla feodaliteye doğru çözülmenin bir simgesidir[35]. Mümtaz Soysala göre de, Sened-i İttifak âyanın elde ettiği hakları devlet ileri gelenlerine karşı korumak, derebeyliği de Avrupadaki feodalite düzeni gibi meşrulaştırarak hakların babadan oğula geçmesini sağlamak amacını gütmekteydi[36]. Keza Cem Eroğul da Sened-i İttifakı olumsuz bir gelişme olarak görmektedir. Ona göre, Batıdakinin aksine bu sınırlandırmadan yararlananlar burjuvazi ile halk değil, bunların baş düşmanı olan yoz bir derebeylik ti[37].
Birinci görüşün ne derece doğru olduğu tartışmalıdır. Ancak ikinci görüşün ideolojik niteliği ortadadır. İkinci görüşün temelinde, âyanların feodal bir sınıf olduğu görüşü ve feodalizmin çağ-dışı olduğu yolunda saplantı yatar. Bülent Tanörün haklı olarak belirttiği gibi, bu görüş sahipleri âyan tabakasının niçin ilerici atılımlarda yer alamayacağını ispatlamamaktadırlar[38]. Bülent Tanör bu görüşün tersinin mümkün olabileceğini düşünüyor. Yazara göre, 19uncu yüzyılda Balkanlarda Hristiyan milletlerin feodal unsurları, anayasalı rejimlere götüren gelişmeler içinde yapıcı roller oynamışlardır. Keza feodal unsurlar 20nci yüzyılda Türkiye, İran ve Afganistanda da olumlu roller üstlenmişlerdir[39].
Kanımızca, Sened-i İttifak ın siyasal gelişmeler içinde olumlumu, yoksa olumsuz bir rol mü üstlendiğini incelemek hukuk biliminin inceleme sahasına girmez. Sened-i İttifakın demokratikleşme yolunda ilerici bir atılım mı, yoksa çağ-dışı, yoz derebeylik hareketi mi olduğu hukuk bilimiyle alâkalı bir konu değildir. Yukarıda ileri sürülen argümanlar tamamıyla ideolojik değer yargıları üzerine kuruludur. Belki, Sened-i İttifakın Türkiyedeki demokratikleşme sürecine katkısı, sosyoloji açısından incelenebilir. Ancak bu her halükârda hukuk biliminin dışında kalır.
Hukuk bilimi açısından şu gözlemleri yapabiliriz:
Sened-i İttifakın koyduğu şartlar, hukuk normunun geçerliliği koşullarını taşımaktadır. Konusu beşerî davranışlardır. Arkasında beşerî irade yatar. Osmanlı hukuk sistemi açısından geçerli bir belgedir. Hangi etkilerle hazırlanmış olursa olsun, belgede kimin imzası bulunursa bulunsun, Padişahın hattı hümayunu ile onaylanmıştır ve bu nedenle hukuken bütün Osmanlı tebaasını bağlayan geçerli bir işlemdir. Kısa bir zaman sonra uygulamadan kalkmış olması, daha doğrusu metrukiyet (désuétude)e düşmüş olması onun geçerliliği ile ilgili değil, onun etkililiği ile ilgilidir[40]. Sened-i İttifak geçerli bir hukuk normu olarak yürürlüğe konulmuş, ancak kısa bir zaman sonra etkililiğini yitirmiştir. Hukukun genel teorisinde etkililikten uzun bir süre mahrum kalan normların zamanla geçerliliklerini de yitirdikleri kabul edilmektedir.
Biz hukukçu olarak, Sened-i İttifak hakkında şu sorulara cevap vermek durumundayız. Sened-i İttifakın hukukî biçimi nedir? Sened-i İttifakın anayasal nitelikte midir?
Sened-i İttifak hukukî biçimi itibarıyla hangi tür bir belgedir? Döneminin hukuku açısından bilinen türlerde bir işlem değildir. Kanun, kanunname, ferman gibi bir işlem değildir. İslâm hukukunun öngördüğü türden bir senet, bir hüccet de değildir. Osmanlı hukukunun şeklî kaynaklarından birine girmez[41].
Doktrinin çoğunluğuna göre, Sened-i İttifak, iki-taraflı bir belge, bir misak, bir sözleşme (mukavele, akit)dir[42]. Misak ise bilindiği gibi anayasa hukukunda, hükümdar ile karşısındakiler (feodal beyler, halkın temsilcileri, vs.) arasında yapılan bir anlaşma, bir sözleşme olarak tanımlanmaktadır[43].
Bu itibarla, Sened-i İttifak 1215 tarihli İngiliz Magna Carta sına benzetilmektedir[44]. Magna Cartada Yurtsuz Jean, baron ve asillerin haklarını tanıyordu. Sened-i İttifakta ise İkinci Mahmut âyanların haklarını tanıyor, kendi iktidarının sınırlandırılmasını kabul ediyordu. Padişah otoritesini tekrar kurabilmek için âyanların birtakım haklarını tanımak zorunda kalıyordu[45]. Kanımızca, içerikleri bakımından Sened-i İttifak ile Magna Carta arasında bir benzerlik kurulabilir. Ancak hazırlanış ortamları bakımından böyle bir benzerlik yoktur. Magna Carta gerçekten baronların bir dayatması sonucu oluşmuştur. Sened-i İttifak ta ise âyanların böyle bir dayatması yukarıda gördüğümüz gibi yoktur.
Sened-i İttifak bir anayasa mıdır ? Bu soruya cevap vermek için her şeyden önce, anayasadan ne anlamak gerektiğini belirtmek gerekir. Bilindiği gibi, anayasa biri maddî, diğeri şeklî olmak üzere iki değişik anlamda tanımlanmaktadır.
Maddî anlamda anayasa, devlet organlarının kuruluşunu, işleyişini ve bireylerin devlet karşısında sahip oldukları temel hak ve özgürlükleri belirleyen, yazılı veya teamülî, kuralların bütünüdür[46]. Bu anlamda Sened-i İttifak anayasal niteliktedir. Zira yukarıda görüldüğü gibi Sened-i İttifakta, devlet organları arasındaki ilişkiler ile âyan, fukara ve reayanın bazı hakları düzenlenmektedir.
Şeklî anlamda anayasa ise, normlar hiyerarşisinde en üst sırayı işgal eden ve kanunlardan farklı ve daha üstün bir usûlle konulan ve değiştirilebilen hukuk kurallarının bütünü olarak tanımlanmaktadır[47]. Şeklî anlamda Sened-i İttifakın anayasal nitelikte olmadığı açıktır. Zira Sened-i İttifakta kendisinin kanunlardan üstün olduğuna ilişkin bir ibare olmadığı gibi, değiştirilmesi için de özel bir usûl öngörülmemiştir.
O halde Sened-i İttifak maddî olarak anayasal nitelikte dir; ama şeklî olarak bir anayasa değildir. Buna göre Sened-i İttifakı bir anayasa olarak değil, maddî anlamda anayasal nitelikte olan bir belge olarak görmek daha uygun olacaktır.
Sened-i İttifak şeklî kritere göre bir anayasa olmasa da, maddî kriter açısından onun anayasal niteliğinin altını özenle çizmek gerekir. Sened-i İttifak ile devlet iktidarı resmen sınırlandırılıyor; âyanlar ile fukara ve reayaya çok sınırlı da olsa birtakım haklar tanınıyordu. Türk tarihinde ilk defa devlet iktidarının sınırlandırılabileceği, devlet iktidarının dokunamayacağı sahaların olduğu bu belgeyle kabul edilmiştir[48]. Devlet iktidarını sınırlandırmayı amaçlayan bir girişim olarak Sened-i İttifak, Türk tarihinde ilk anayasal belgedir[49]. O halde Türkiyedeki anayasacılık hareketlerini Sened-i İttifak ile başlatmakta bir yanlışlık yoktur.
[1]. Olayların tarihsel gelişimi için bkz. Ahmed Cevdet Paşa, Tarih-i Cevdet, İstanbul, Üçdal Neşriyat, 1994, Cilt 4, s.2180-2200; İsmail Hami Danişmend, İzahlı Osmanlı Tarihî Kronolojisi, İstanbul, Türkiye Yayınevi, 1972, Cilt IV, 93-97; Enver Ziya Karal, Osmanlı Tarihi, Ankara, Türk Tarih Kurumu Yayınları, 1994, Cilt 5, s.81-95.
[2]. Âyanlar kelimesi aslında dilbilgisi bakımından yanlıştır. Zira âyan kelimesinin kendisi çoğuldur (ayn [göz]nın çoğulu) ve bir memleketin ileri gelenleri anlamına gelmektedir (Ferit Devellioğlu, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lûgat, Ankara, Aydın Kitabevi, 1984, âyan maddesi, s.68). Ancak âyanlar kelimesi hatalı olmasına rağmen dilimize bu şekliyle yerleşmiş olduğu biz de bunu kullanıyoruz.
[3]. Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2239; Karal, op. cit., c.5, s.90.
[4]. Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2240-2241.
[5]. Bülent Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri: 1789-1980, İstanbul, Der Yayınları, İkinci Baskı, 1995, s.35.
[6]. Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2239.
[7]. İmzalayanların listesi Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2243ten alınmıştır.
[8]. Tarih için bkz. Arsel, Türk Anayasa Hukukunun Umumî Esasları, op. cit., s.16.
[9]. Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2243.
[10]. Ibid.
[11]. Tanör, âyan ağzından çıkmışcasına diyorsa da, toplantıya katılan ve senedin altında imzası bulunanların ağzından çıkmışcasına kaleme alındığını söylemek daha doğrudur. Senedin atında imzası bulunanlardan sadece dördü âyandır. Çoğunluğu merkezî Hükûmetin ileri gelenleridir. Senedin içeriği de bunu doğrular. Taahhütler sadece âyanlar tarafından yapılmış değildir; karşılıklıdır.
[12]. Senedin latin harflerine çevrilmiş metni şu derlemelerde bulunmaktadır: Suna Kili ve A. Şeref Gözübüyük, Türk Anayasa Metinleri, Ankara, Türkiye İş Bankası Yayınları, 1985, s.3-7; Server Tanilli, Anayasalar ve Siyasal Belgeler, İstanbul, Cem Yayınevi, 1976, s.3-8. Özçelik, Esas Teşkilat Hukuku Dersleri, op. cit., c.II, s.48-52de de metnin orijinal metnine büyük ölçüde sadık kalarak yapılmış bir özet vardır. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.36-37de ise metnin tamamıyla günümüz Türkçesiyle yapılmış bir özeti vardır. Biz gerek orijinal metinden, gerek Özçelikin ve gerekse Tanörün özetinden büyük ölçüde yararlandık. Aşağıda yaptığımız özette esasen günümüz Türkçesini kullandık. Ama yer yer senedin orijinal metninden kelimeler, ifadeler, bazen cümleler aldık. Ancak bu şekilde o zamanın Türkçesine aşina olabiliriz. Hem de bu bir bakıma gereklidir; çünkü, Senedin merkezî Hükûmetin temsilcileri için kullandığı vükelâ, âyanlar için kullandığı taşra memalik hanedanları terimlerini bugünkü dile nasıl çevirebiliriz?
[13]. Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.37.
[14]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.37-38.
[15]. Ibid., s.37.
[16]. Ibid., s.38.
[17]. Ibid.
[18]. Danişmend, op. cit., c.IV, s.95-97.
[19]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.40.
[20]. Ibid., s.40-51.
[21]. Ibid., s.40-42.
[22]. Halil İnalcık, Sened-i İttifak ve Gülhane Hatt-ı Hümayunu, Belleten, Cilt XXXVIII, 1962, Sayı 112, s.603; Karal, op. cit.,c.V, s.93; Recai Galip Okandan, Amme Hukukumuzun Anahatları, İstanbul, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, 1968, s.57; Mümtaz Soysal, 100 Soruda Anayasanın Anlamı, İstanbul, Gerçek Yayınevi, Onbirinci Baskı, 1997, s.19; Eroğul, Anatüzeye Giriş, op. cit., s.201; Coşkun Üçok ve Ahmet Mumcu, Türk Hukuk Tarihi, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları, Üçüncü Baskı, 1982, s.307.
[23]. Mümtaz Soysal bu konuda şöyle yazıyor: Silahlı adamlarıyla birlikte İstanbul yakınında çadır kuran âyan ve beyler, daha önce hazırlayıp ittifakname adını verdikleri bir metni Padişah II. Mahmutun görevlilerine Kağıthanede Çağlayan Köşkünde kabul ettirmişlerdir (100 Soruda Anayasanın Anlamı, op. cit., s.19). Bülent Tanörün isabetle gözlemlediği gibi, İttifakname metnini daha önce âyanlar tarafından hazırlandığını gösterecek hiçbir bilgi yoktur (Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.43). Senedin önceden hazırlanması Mümtaz Soysalın bir buluşudur.
[24]. Hüseyin Nail Kubalı, Türk Esas Teşkilât Hukuku, İstanbul, Tan Matbaası, 1960, s.49.
[25]. Selçuk Özçelik, Sened-i İttifak, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, Cilt, XXIV, 1958, No 1-4, s.1 s.11.
[26]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.42.
[27]. İmzalayanların isimleri için bkz. Cevdet Paşa, op. cit., c.5, s.2243.
[28]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.423.
[29]. Ibid.
[30]. Sıddık Sami Onar, İdare Hukukunun Umumî Esasları, İstanbul, Hak Kitabevi, 1966, c.I, s.46.
[31]. Kubalı, Türk Esas Teşkilât Hukuku, op. cit., s.50.
[32]. Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.36-39.
[33]. Doğan Avcıoğlu, Türkiyenin Düzeni, İstanbul, Tekin Yayınevi, 1990, Birinci Kitap, s.72.
[34]. Ibid.
[35]. Server Tanilli, Devlet ve Demokrasi: Anayasa Hukukuna Giriş, İstanbul, Say Kitap Pazarlama, 1982, s.80.
[36]. Soysal, Anayasanın Anlamı, op. cit., s.19.
[37]. Eroğul, Anatüzeye Giriş, op. cit., s.201 (İtalikler bize ait).
[38]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.51.
[39]. Ibid.
[40]. Geçerlilik ve etkililik kavramları için bkz. Kemal Gözler, Anayasa Normlarının Geçerliliği Sorunu, Bursa, Ekin Kitabevi Yayınları, 1999, s.63-100.
[41]. Tanör, Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.44.
[42]. Özçelik, Esas Teşkilat Hukuku Dersleri, op. cit., c.II., c.I, s.203; Onar, op. cit., c.I, s.147; Okandan, op. cit., s.57; Kubalı, Türk Esas Teşkilât Hukuku, op. cit., s.50; Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.39; Tanör birtakım çekincelerle de olsa Sened-i İttifakın sözleşme özelliğinde olduğunu kabul etmektedir (Osmanlı-Türk Anayasal Gelişmeleri, op. cit., s.45).
[43]. Kemal Gözler, Kurucu İktidar, Bursa, Ekin Kitabevi Yayınları, 1998, s.79.
[44]. Özçelik, Esas Teşkilat Hukuku Dersleri, op. cit., c.II, s.49; Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.38.
[45]. Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.39.
[46]. Ibid., s.57.
[47]. Ibid.
[48]. Aldıkaçtı, Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi..., op. cit., s.38; Arsel, Türk Anayasa Hukukunun Umumî Esasları, op. cit., s.17.
[49]. Eroğul, Anatüzeye Giriş, op. cit., s.174.
Copyright
(c) Kemal Gözler. 2001-2004. Bu sayfaya izin almadan link verilebilir. Ancak, bu web sayfası, önceden izin almaksızın ne suretle olursa olsun, kopyalanamaz, çoğaltılamaz, tekrar yayınlanamaz, dağıtılamaz, başka internet sitelerine metin olarak konulamaz. İzin için kgozler@hotmail.com adresine başvurunuz. 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 3.3.2004 tarih ve 5101sayılı kanunla değişik 71 ve 72nci maddeleri, bir kitabı herhangi bir yöntemle (fotokopi dahil) çoğaltanları, dağıtanları, satanları, elinde bulunduranları, paraya çevrilmeksizin, 2 (iki) yıldan 4 (dört) yıla kadar hapis cezası veya 50 (elli) milyar liradan 150 (yüzelli) milyar liraya kadar ağır para cezasıyla veya zararın ağırlığı dikkate alınırık bunların her ikisiyle birden cezalandırmaktadır.
Alıntılar (İktibas) Konusunda Açıklamalar
Bu çalışmadan yapılacak alıntılarda (iktibaslarda) 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 35inci maddesinde öngörülen şu şartlara uyulmalıdır: (1) İktibas, bir eserin bazı cümle ve fıkralarının bir başka esere alınmasıyla sınırlı olmalıdır (m.35/1). (2) İktibas, maksadın haklı göstereceği bir nispet dahilinde ve münderecatını aydınlatmak maksadıyla yapılmalıdır (m.35/3). (3) İktibas, belli olacak şekilde yapılmalıdır (m.35/5) [Bilimsel yazma kurallarına göre, aynen iktibasların tırnak içinde verilmesi ve iktibasın üç satırdan uzun olması durumunda iktibas edilen satırların girintili paragraf olarak dizilmesi gerekmektedir]. (4) İktibas ister aynen, ister mealen olsun, eserin ve eser sahibinin adı belirtilerek iktibasın kaynağı gösterilmelidir (m.35/5). (5) İktibas edilen kısmın alındığı yer belirtilmelidir (m.35/5).
5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 21.2.2001 tarih ve 4630 sayılı Kanun ve 3.3.2004 tarih ve 5101 sayılı Kanunla değişik 71inci maddesinin 4üncü fıkrası, 35inci maddeye aykırı olarak kaynak göstermeyen veya yanlış yahut kifayetsiz veya aldatıcı kaynak göstererek iktibas yapan kişileri, 2 (iki) yıldan 4 (dört) yıla kadar hapis veya 50 (elli) milyar liradan 150 (yüzelli) milyar liraya kadar ağır para cezasıyla veya zararın ağırlığı dikkate alınarak bunların her ikisiyle birdencezalandırmaktadır.
Ayrıca Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 18 Şubat 1981 tarih ve E.1980/1, K.1981/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre kararına göre, iktibas hususunda kullanılan eser sahibinin ve eserinin adı belirtilse bile eser sahibi, haksız rekabet hükümlerine dayanarak Borçlar Kanununun 49. maddesindeki koşulların gerçekleşmesi halinde manevi tazminat isteyebilir.
Yukarıdaki şartlara uygun olarak alıntı yapılırken bu çalışmaya şu şekilde atıf yapılması önerilir:
Kemal Gözler, Sened-i İttifak", www.anayasa.gen.tr/senediittifak; (erişim tarihi)
23 Mayıs 2004
Editör: Kemal Gözler
E-Mail: kgozler@hotmail.com
Ana Sayfa: www.anayasa.gen.tr
